Doe dingen die je leuk vind, dan hou je het ’t langste vol!


Interview met Lukas de Vries, oprichter/eigenaar Overlijdensregister

“Begin 2010 ben ik gestart met Overlijdensregister. In eerste instantie had ik zaken uitbesteed aan een bedrijf in Suriname, maar in toenemende mate kwam er werk bij. Bijvoorbeeld het uitscheuren van overlijdensadvertenties uit kranten en het invoeren hiervan in de database. Het ging om werk dat hier in Nederland gedaan moest worden, dus ik had extra handen nodig. Ik ben toen naar de gemeente Groningen gestapt en heb gezegd:  Als jullie mij mensen leveren die werkervaring moeten op doen – ook al hebben ze een arbeidsbeperking – dan heb ik werk voor ze. Zo is het begonnen”, aldus Lukas de Vries, oprichter van Overlijdensregister.

“Eén van de kandidaten met wie ik sprak, loopt moeilijk maar zat om onduidelijke reden niet in de Wajong. Hij had wel eerder gewerkt, maar kreeg telkens geen contractverlening. Ik zag dat hij, met een Mbo-diploma op zak, slim en gemotiveerd was en dat zijn handicap niet belemmerend is. Ik wilde hem graag een kans geven om uit die negatieve spiraal te komen en heb hem aangenomen. Hij verzamelt nu gegevens en voert deze in. En zijn half jaar contract is net verlengd”, zegt Lukas trots.

Stempel
Lukas heeft bewust geen vacatures uitgezet. “Omdat ik wist dat je voor medewerkers met een beperking subsidies kunt krijgen, vond ik dat interessant. Maar niet alléén daarom;  ook omdat er een hoop potentieel zit in deze mensen. Aanvankelijk dacht ik dat het risicovol zou zijn, maar ik heb de overtuiging dat met de juiste begeleiding en vertrouwen, succes te halen is. Deze doelgroep wil hartstikke graag werken. Door hun grote motivatie is het ziektepercentage laag. Als het met mijn bedrijf goed gaat, dan verdient de betreffende werknemer wat mij betreft een ‘normaal’ arbeidscontract. Voor eventuele uitbreiding van activiteiten in de toekomst zie ik daarom binnen de doelgroep werknemers een arbeidsbeperking ook zeker mogelijkheden!”

Checklist
“Ik had nog geen personeel, dus moest een hoop uitzoeken zoals rondom Arbo-wetgeving”, gaat Lukas verder. “Daarnaast kwamen vragen die specifiek met deze doelgroep te maken hadden; wat moet je extra voor hen regelen? Ik heb zelf veel nagevraagd bij Arbodiensten, maar had graag wat begeleiding gehad. Bijvoorbeeld een soort ‘checklist’ waarop staat ‘denk daar en daar aan’. Ik ben een netwerker, dus kwam ik er met een paar telefoontjes wel uit. Maar voor ondernemers die de drempel naar de gemeente te hoog vinden, kan dit lastig zijn. Ik vind trouwens dat gemeentes het potentieel in hun ‘kaartenbak’ actiever moeten aanbieden. Hier hebben alle partijen baat bij; de werkgevers die willen werken met deze doelgroep, maar ook de arbeidsgehandicapten zelf. Zij zitten thuis en schreeuwen om structuur en regelmaat. Door te werken komen ze beter in hun vel te zitten, raken ze uit de negatieve spiraal. Daar moeten we toch met elkaar voor zorgen?”

Toekomstdromen
Voor Lukas houdt het niet op bij de aanname binnen zijn eigen bedrijf. “Ik kijk ook samen met de werknemers wat hun toekomstdroom is, wat ze willen als het werk gaat vervelen. In data-entry zijn niet zoveel doorgroeimogelijkheden. Gelukkig heb ik contact met bedrijven waar mijn werknemers kunnen doorstromen, maar dan moeten ze wel nadenken over wat ze willen. De meesten zijn doodsbenauwd om weer thuis te komen zitten, dus hoe voorkom je dat? Door erover te praten kun je dit visualiseren. Mijn motto? Doe dingen die je leuk vindt, dan hou je het ‘t langste vol!”

Verder lezen
Project Meer werkplekken bij werkgevers
Dossier Diversiteit & arbeidsparticipatie