“Eén LinkedIn-bericht en twee telefoongesprekken hebben uiteindelijk meer in beweging gezet dan acht maanden aan procedures.”
Voor Pim Teeuwisse, medeoprichter van Digitaal Toegankelijk, vat die constatering een lang en frustrerend traject samen. Een traject waarin een medewerker uitviel door de verlichting op kantoor, tientallen instanties geen oplossing boden en uiteindelijk één organisatie besloot om niet langer af te wachten, maar te handelen.
Als toegankelijkheid ineens persoonlijk wordt
Digitaal Toegankelijk is een onderzoeks- en trainingsbureau voor digitale toegankelijkheid en de WCAG. Pim houdt zich dus dagelijks bezig met vraagstukken rondom toegankelijkheid, vanuit de expertrol. Totdat hij zelf te maken kreeg met een toegankelijkheidsvraagstuk in zijn eigen organisatie.
Met een achtergrond in de financiële sector begon Pim drie jaar geleden met een laptop en mailadres, en heeft vandaaruit Digitaal Toegankelijk uitgebouwd tot een volwaardig bureau, met de missie om de digitale wereld een stukje inclusiever te maken. Ze sprongen in het gat van de digitale toegankelijkheid, waar toentertijd nog weinig over bekend was in Nederland. En dat terwijl er wel een grote behoefte lag. Inmiddels is het een organisatie met 20 medewerkers in een gezellig pand in het centrum van Utrecht.
De zoektocht naar de boosdoener
Wat opvalt als je binnenkomt bij DT is het witte licht, wat vrij schel is. Het pand loopt ver naar achter door, dus die kunstmatige verlichting is wel nodig bij het gebrek aan daglicht. Maar Pim liep al snel tegen een probleem aan: een van zijn medewerkers kreeg klachten door de verlichting.
“In het begin dachten we dat het misschien door reflectie kwam, dus toen hebben we ramen afgeplakt en folie aangebracht. Ook hebben we muren geverfd en met doeken gekeken of het door de vloerbedekking of het interieur kwam. Toen dat niet hielp dachten we dat het misschien met straling of elektra te maken kon hebben, maar dat was het ook niet. Het ventilatiesysteem en luchtkwaliteit vormden ook niet het probleem. Uiteindelijk kwamen we erachter dat de lampen de boosdoeners waren.”
Door de verlichting kreeg de medewerker onder andere last van migraine en visuele ruis. Dit was zodanig belemmerend dat werken op kantoor helemaal niet meer mogelijk was. De zoektocht naar een oplossing bestond uit veel trial and error. Steeds werd een mogelijke oorzaak onderzocht en uitgesloten. Ondertussen bleef de medewerker thuis en nam de druk op Pim toe:
Tientallen gesprekken, maar geen oplossing
“Natuurlijk ben ik ook op zoek gegaan naar hulp van buitenaf. Eigenlijk heb ik zowat iedereen gesproken die er te spreken viel: van de Arbodienst tot het UWV en alles ertussenin. Tientallen mensen heb ik gesproken, maar niemand kon ons verder helpen. Na maanden zoeken heb ik een oproep gedaan op LinkedIn, en zo kwam ik in contact met Niels van Everyday Heroes.”
Everyday Heroes is een stichting die mensen weer aan het werk helpt, door obstakels uit de weg te nemen. Zo helpen ze bedrijven en instanties met het realiseren van een eerlijke en inclusieve arbeidsmarkt.
De kwestie van Pim sloot hier heel goed op aan: “Voor mij als ondernemer was het al een verademing om iemand op zo’n pragmatische manier te spreken, die met je meedenkt en zegt: wij gaan jullie gewoon helpen. Eindelijk een organisatie die snapt dat je iets probeert te fiksen en met je meedenkt. Ook al wisten we toen nog niet wat de juiste oplossing was, er was nu wel ruimte om vooruit te kijken.”
In de zoektocht naar een geschikte oplossing heeft Pim subsidieaanvragen gedaan bij verschillende instanties, maar dit proces duurde ontzettend lang. Ondertussen zat de medewerker nog steeds thuis. De frustratie groeide. Pim: “Wij zijn een kleine sociale onderneming en hebben beperkte financiële mogelijkheden om zelf aanpassingen te doen, daarom waren we echt afhankelijk van de instanties.” Ondertussen hielden Pim en Niels contact.
“Er zat maar geen schot in alle aanvragen, en toen zei Niels: nou, laten we dan alvast op de bovenste verdieping de lichten vervangen, dan kan je in ieder geval het re- integratieproces gaan opstarten. En zo geschiedde: in twee weken tijd hebben we toen nieuwe verlichting geregeld en zijn we begonnen met de re-integratie. En verder wachten we de overige subsidieaanvragen nog af, zodat de rest van het pand ook aangepast kan worden.”
Licht dat daglicht nabootst
Wat was er nu aan de hand met die verlichting? Het is een behoorlijk technisch verhaal over golflengtes, spectrum en frequenties. De oude TL-buizen hebben een licht wat heel erg aan één kant van het lichtspectrum zit. Dit soort verlichting wordt bijvoorbeeld ook gebruikt in kippenstallen. De verlichting is dus bedoeld om hoog op te hangen, en niet voor vlak onder het bureau. Al mag dat wel van de ARBO. Het komt totaal niet in de buurt van natuurlijk licht en er zijn wetenschappelijke onderzoeken die erop wijzen dat het inderdaad schadelijk kan zijn. Pim: “Er is een wereld voor ons opengegaan. We zijn er echt gaandeweg achter gekomen dat het lag aan de technische eigenschappen van de lampen en zijn toen bij allerlei partijen offertes gaan uitvragen, waarbij we ook specifiek hebben gevraagd om alle technische informatie. Uiteindelijk hebben we gekozen voor verlichting die het daglicht zoveel mogelijk nabootst.”
De eerste stap terug naar kantoor
De nieuwe verlichting is inmiddels geplaatst op de bovenste verdieping van het kantoor. Daar kan de medewerker weer veilig werken en is de re-integratie gestart. “Ze is nu weer meerdere dagen per week aan het werk. Dat is vergeleken met waar we vandaan komen een enorme stap. Ze heeft weer contact met collega’s, kan deelnemen aan overleggen en bouwt haar uren langzaam op. Dat is ontzettend waardevol.”
De rest van het pand wacht nog op aanpassing. Zolang de subsidieaanvragen lopen, durft Pim de overige verlichting niet te vervangen. “Als we het nu zelf uitvoeren, weten we zeker dat we geen subsidie meer krijgen. Tegelijkertijd kunnen we het financieel eigenlijk niet dragen om alles zelf te bekostigen. Daardoor zit er nog een plafond aan de re-integratie.”
Een team dat dichter bij elkaar kwam
Volgens Pim heeft het hele traject veel gevraagd van het team, maar het heeft hen ook dichter bij elkaar gebracht. “We adviseren zelf over inclusie en toegankelijkheid. Dan wil je ook alles doen om een collega te ondersteunen als die tegen een obstakel aanloopt. Het was frustrerend dat veel oplossingen niet bleken te werken, maar juist daardoor zijn we als team nog meer gaan samenwerken. Iedereen is ontzettend blij dat ze weer terug is.”
De belangrijkste les: begin met vertrouwen
Als hij terugkijkt op het afgelopen jaar, hoopt Pim dat andere mkb-ondernemers zich niet laten ontmoedigen door ingewikkelde procedures. “Het proces is soms ongelooflijk frustrerend en bureaucratisch, maar doe het wel. Het is het meer dan waard voor je bedrijf, je medewerkers en je organisatiecultuur. Je krijgt er enorm veel verbondenheid voor terug.”
Voor hem laat de samenwerking met Everyday Heroes vooral zien wat er kan gebeuren wanneer een organisatie niet begint met regels en bewijsstukken, maar met vertrouwen.
“Eén LinkedIn-bericht en twee telefoongesprekken hebben uiteindelijk meer in beweging gezet dan acht maanden aan procedures. Dat vind ik misschien wel de belangrijkste les: soms begint een oplossing gewoon met iemand die zegt: we geloven je, we denken met je mee en we gaan het samen oplossen.”
